بنابراين ، يكى از اهداف مشترك همه پيامبران ، تذكر به معاد و بازگشت به سوى خدا ، در قالب انذار و تبشير بوده است . 4 . برپايى جامعهء عدالت‌محور پيامبران الهى در برابر جامعهء بشرى ، مسئوليتى مهم و خطير برعهده داشتند و همواره در پى جامعه‌اى عدالت‌محور بودند تا در سايهء آن اختلافات ناروا از ميان مردم برچيده شود و مردم كنار يكديگر در صلح و صفا زندگى كنند : لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ . . . . ( حديد : 25 ) و به تحقيق ما پيامبرانمان را با دلايل روشن فرو فرستاديم و با آنان كتاب و ترازو [ وسيلهء سنجش ] نازل كرديم تا مردم به قسط و عدل برخيزند . تحقّق چنين عدالتى در جامعهء بشرى جز با تعاليم پيامبران ، كه از جانب خداوند و بر اساس نيازهاى واقعى انسانها وضع شده ، امكان‌پذير نيست . تجربه نشان داده است كه انسان بدون راهنمايى پيامبران نمىتواند چنين جامعه‌اى پديد آورد . علم و دانش بشرى هر قدر پيش رود ، چون انسان به تمام اسرار آفرينش و تمام زواياى وجودى خود آگاه نيست و نيز داراى تمايلات و هواى نفسانى است ، صلاحيت چنين كارى را ندارد . پيامبران براى رسيدن به اين هدف و نيز رفع اختلافهاى نظرى و عملى از ميان امت كه براى آن هم مبعوث شده بودند « 1 » تلاش فراوانى نمودند و حتى اگر مىتوانستند به عنوان مقدمه انجام اين امور ، به تشكيل حكومت هم مىپرداختند . اگر مىبينيم كه برخى از پيامبران همچون حضرت عيسى ( ع ) حكومت تشكيل ندادند ، تنها به دليل عدم امكان و مهيا نبودن شرايط آن بود و گرنه پيامبران خود را مسئول اجراى عدالت و رفع اختلاف در جامعه مىدانستند و در اين راه كوتاهى روا نمىداشتند . حضرت على ( ع ) نيز كه نزديك‌ترين فرد به پيامبر اكرم ( ص ) و سيرهء انبيا است ، فلسفهء تشكيل حكومت خويش را همين برپايى جامعه عدالت‌محور مىداند و مىفرمايد :

--> ( 1 ) . ر . ك : بقره ( 2 ) ، آيه 213 .